អាសូរចម្លាក់

20141118_08a

រូបថតពីភ្នំពេញប៉ុស្ត៏

ខ្លាចហើយមាសប្រាក់                     ល្អលើទុក្ខខ្ញុំ

ចូលមកបន្លំ                                   បំផ្លាញឲ្យក្ស័យ

ខ្លាចហើយក្រដាស                           ជ្រកក្រោមអ្នកលោភ

ខ្ញុំជួបអភ័ព្វ                                     ក្រោមដៃជាតិឯង។

ខ្លាចហើយដុល្លា                             នាំទុក្ខឥតល្លែ

បង្វក់ជនខ្មែរ                               គ្មានត្រាប្រណី

បំផ្លាញរូបខ្ញុំ                                   ធ្លាប់ឆ្លាក់ក្រោមដៃ

ខេមរៈមានជ័យ                          កសាងអង្គរ

 

សេងហុង

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ពុទ្ធិក្នុងចិត្ត

ទោះខ្លួនមិនពាក់ស្បងជីពរ                             តែចិត្តបវរនៅដិតនៅ
មិនបោះឡើយពុទ្វតម្រូវ                                    ព្រះធម៌ស្ថិតនៅមិនរសាយ
ទោះមានមាមកម្ចាញ់ម្ចា                                   ចិត្តមិនរអាតែងស្ថិតនៅ
រក្សាកេរ្ត៏ឈ្មោះឲ្យត្រឹមត្រូវ                                  មិនឲ្យមាសត្រូវបង្ក្រាបបាន។

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ព្រះសង្ឃ និងនារីលង់ទឹក

cq5dam.thumbnail.460.306

រូបថតពីហ្គោលហ្គល

កាលពីដើមឡើយ មានព្រះសង្ឃពីរអង្គនិមន្តក្នុងព្រៃ បានពើបប្រទះនឹងស្រ្តីម្នាក់ កំពុងលង់ទឹក។ ព្រះអង្គទាំងពីរបានគិតគ្នាថា តើគួរតែជួយស្រ្តីម្នាក់នឹងទេ បើករណីជួយ អាចនឹងដាច់សីល។ ភ្លាមនោះព្រះសង្ឃមួយអង្គ បានចុះទៅស្រង់ស្រ្តីម្នាក់នោះ ចេញពីទឹកភ្លាម ដោយមិនខ្លាចឡើយ ធ្វើឲ្យព្រះសង្ឃមួយអង្គទៀត មានភាពមិនខ្លាចនឹងការខុសវិន័យយ៉ាងខ្លាំង រួមទៅស្រែកទៅព្រះសង្ឃមួយអង្គទៀតថា លោកបំពានបំរាមហើយ ព្រះសង្ឃមួយអង្គទៀត នៅតែធ្វើមិនដឹង ហើយឆាប់ជួយសង្គ្រោះនារីម្នាក់នោះជាបន្ទាន់ ដោយអ្នកនាង ត្រង់ក្បាល នឹងខ្លួន ចាប់ផ្តើមបើកមាត់នារីម្នាក់នោះ ដើម្បីឲ្យខ្យល់ចេញពីសួត។

ព្រះសង្ឃមួយអង្គទៀត មើលដោយតក់ស្លុត  ទាំងឃើញព្រះសង្ឃមួយអង្គទៀត ធ្វើបែបនេះដោយមិនតក់ស្លុត។​ បន្តិចក្រោយមក នារីម្នាក់នោះ ក៏ដឹងខ្លួន រួមក្រាបបង្ខំអ់គុណព្រះអង្គដោយរីករាយ។

ក្រោយពីសង្គ្រោះនារីម្នាក់នោះរួម ព្រះសង្ឃទាំងពីរនិមន្តតម្រង់ទៅវត្តវិញ។ ព្រះសង្ឃមួយអង្គ ចាប់ផ្តើមសួរព្រះសង្ឃមួយអង្គទៀត ដោយសម្លេងស្រាលៗ នឹងសម្រឹបជើងចាប់ផ្តើមថយចុះថា

បើលោកប៉ះស្រ្តីបែបនេះ លោកត្រូវសឹកហើយ ព្រោះប្រព្រឹត្តិខុសវិន័យហើយ

ព្រះសង្ឃមួយអង្គទៀត បន្ត

នេះមិនមែនជាការខុសវិន័យឡើយ ប៉ុន្តែគឺជាការជួយមនុស្សម្នាក់ដែលជិតស្លាប់ បើអាត្មាមិនធ្វើបែបនេះទេ នាងមុខជាស្លាប់ជាមិនខាន។ តើធម៏ព្រះពុទ្ធ ឲ្យបើភ្នែកមើលសត្វលោកលង់ទឹកហើយមិនជួយមែនទេ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត នាពេលអាត្មាប៉ះស្រ្តីម្នាក់នោះ អាត្មាគ្មានចេតនាអាក្រក់ ហើយចាប់ទុកនាងជាសាច់ញាត្តិ ជាបងប្អូនដែលរស់នៅក្នុងផែនដីនេះជាមួយគ្នា។ អាត្មាបានជំនះរាល់កាមគុណចោលអស់ហើយ ដូច្នេះអាត្មាមិនដាច់សីលឡើយ។

ពុទ្ធិដីកានេះ បានធ្វើឲ្យព្រះសង្ឃឃមួយអង្គទៀតយល់ ហើយនិមន្តទៅវត្តវិញ ដោយអស់មន្ទិលសង្ស័យ។

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ឈាមផ្កាដំបងយក្ស ភាគបញ្ចប់

index

 

ព្រះអាទិត្រចាប់ផ្តើមរះសន្សឹមៗ ប៉ះចុងបែកឈើដែលប៉ះរវិចៗ បង្កើតជាស្រមោលពណ៌ខ្មៅ ចាំងជារូបភាពផ្សេងៗ រេរាទៅមក បង្កើតជារឿងភាពយន្តធ្វើចលនាឥតឈប់លើដី។ ភាពយន្តនេះ មិនបានបង្កើតការចាប់អារម្មណ៏ដល់ កម្មករ ឬកម្មការនីទាំងឡាយ ដែលអង្គុយប្រមូលផ្តុំគ្នា ប៉ះដោយភ្លើងដុតអមសងខាង លាយនឹងដៃ កាន់ដំបង ព្រមទាំងដុំថ្មក្នុងដៃ ដើម្បីការពារការបង្ក្រាបដោយ កាំភ្លើងរបស់អាជ្ញាធរ តំណាងឲ្យរដ្ឋដដែល។

ភាពភ័យខ្លាចនេះ ពិតជាឈានជើងចូលមកមែន។ កងអាជ្ញាធរមានគ្នាប្រហាក់ប្រហែលនឹងក្រុមកម្មករ និងកម្មការនី បានចាប់ផ្តើមវាយប្រហារក្តៅ ប្រើកាំភ្លើងពិតលាយលើសម្លេង របស់មេបញ្ជាការម្នាក់ស្រែកឡើង៖

ពួកឯងបាញ់ពួកវាទៅ។ បាញ់អាមេក្លោងធំៗវាទៅ កុំឲ្យវាប្រហឺនបាន!

ដុំថ្មមិនអាចឈ្នះកាំភ្លើងបាន សុដានិងសមាជិកសហជីពទាំងឡាយរួមនឹងអ្នកផ្សេងៗទៀត នាំគ្នារត់រកទីសុវត្ថិភាព រៀងៗខ្លួន ក្រោមក្រសែភ្នែកសំឡឹង និងមើលអាសារគ្នាទៅវិញទៅមក។ សុដារត់បណ្តើរ រអ៊ូក្នុងចិត្តបណ្តើរ៖

ព្រហ្មលិខិត មិនប្រពៃ។ ខ្ញុំត្រូវបានអាជ្ញាធររដ្ឋបាញ់ទាំងខ្ញុំព្យាយាមប្រើប្រាស់សិទ្ធិរបស់ខ្ញុំ ក្នុងនាមប្រជាពលរដ្ឋម្នាក់ សោះ ហេតុអ្វីមិនបាន! ហេតុអ្វីត្រូវប្រល័យពួកខ្ញុំ ដោយពិធីនេះ តើខ្ញុំមិនមែនមនុស្សរស់ក្នុងសង្គមទេឬ? ខ្ញុំជាសត្វឬ?

កាន់តែគិត សុដាកាន់តែស្លត់ រកពាក្យអ្វីនិយាយមិនចេញ ទឹកភ្នែករបស់នាងចាប់ផ្តើមស្រក់មិនដឹងខ្លួន។ នាងនឹកដល់ម្តាយ និងប្អូនៗទាំង៦នាក់របស់នាង ដែលមិនដឹងថា តើពេលណាបានជួបពួកគេម្តងទៀតឡើយ។

គ្រាប់កាំភ្លើងបាចដូចទឹក បានបង្កឲ្យសកម្មជនម្នាក់រងរបួសចំជើង និងក្បាល។ សុដានិងមិត្តកម្មករ កម្មការនីដទៃទៀត​ មានភាពភិតភ័យយ៉ាងខ្លាំង។ សុដាទទួលអារម្មណ៏ហាក់ដូចកំពុងរងរបួសនាពេល នាងបានឃើញមិត្តរបស់នាងទទួលរងរបួស។ នាងចាប់ផ្តើមស្រក់ទឹកភ្នែក និងនិយាយសួរសុខទុកមិត្តថា៖

កុសល្យ បងយ៉ាងម្តេចហើយ! កុសល្យ បងទ្រាំណា! ម្តាយ ឪពុកនឹងបងប្អូនរបស់បង កំពុងរងចាំបងនៅផ្ទះ! បងមិនអាចមានបញ្ហាអ្វីទេ! បងជាគោលជំហរគ្រួសាររបស់គាត់ណា!

មិត្តនាងម្នាក់ទៀតស្រែក

ដា!នោះពេទ្យ!នាំគាត់ទៅពេទ្យ សន្តិភាពនៅទីនោះទៅ!

ហ៊ី!តោះទៅ! បុប្ជាមានដឹងថា មាននរណាត្រូវរបួសទៀតទេ?

មានច្រើនណាស់បង! សូម្បីអ្នកឈរមើលក៏ត្រូវរបស់ដែរ!

ព្រះអើយ! តើពួកយើងសម្លាប់នរណាគេឬ​បានជាពួកគេបាញ់កាំភ្លើង ដូចជាចង់ប្រល័យយើងបែបនេះ ធ្វើ មើលតែយើងជាសត្វធាតុ មិនស្មើរពួកគេដូច្នេះទៅវិញ។

មិនបង្អង់ មិត្តរួមក្រុមហ៊ុនដទៃទៀតនឹងនាង ខិតខំយ៉ាងសស្រាក់សស្រាំជួនអ្នកកម្លោះចូលពេទ្យក្បែរនោះ។ ហេតុការប្រមូលផ្តុំគ្នានេះ បានរុញច្រានការចាប់អារម្មណ៏ពីអ្នកកាសែតនិងគិញជាច្រើន។ អនន្តដែលទើបមកដល់ ក៏ក្រលេកឃើញសុដាភ្លាម។ ប្រុសប្រាណក៏ស្ទុះទៅមិនបង្អស់!

ដា! មិត្តអូនកើតអីណ្នឹង!

ម្តេចក៏បងមកទីនេះ? បងមកយកការឲ្យអាពួកថោកទាបបាញ់ពួកខ្ញុំទន់ខ្សោយទៀតហើយ តើមែនទេ?

កុំរវល់តែឈ្លោះគ្នាជាមួយបងអី! រឿងសំខាន់ នាំមិត្តអូនចូលពេទ្យសិនទៅ!

សុដាឈប់មាត់ ព្រមទាំងទទួលយកការជួយពីអនន្ត។ ជាអកុសល្យ នាពេលនាង បាននាំមិត្តនាងទៅដល់ ពេទ្យ ទាំងនោះ មិនទទួលយកមិត្តនាងឡើយ ធ្វើឲ្យមិត្តនាងដទៃទៀតខឹងយ៉ាងខ្លាំង។ ជនពាក់ស៊ីវិលម្នាក់ឈរក្បែរនោះ ចាប់ផ្តើមស្រែកឡើង

មន្ទីពេទ្យយួនទេ! ពួកអាយួននេះ វាសម្លាប់ខ្មែរ! វាមិនព្យាបាលខ្មែរទេ!

លឺដូច្នេះ! មិត្តមួយក្រុមទៀត ចាប់ផ្តើមវាយកម្ទេចពេទ្យនោះចោល ព្រមទាំងចាប់ផ្តើមទាញឥវ៉ាន់ទាំងនោះចេញ ដោយវាចារថា៖

បើពួកវាមិនបានការអញ្ចឹង! ពួកវាមិនគោរពតួនាទី! វាសម្លាប់ខ្មែរ ឃើញកម្មករជាខ្មែរត្រូវគ្រាប់ហើយមិនជួយបែបនេះ ទុកវាធ្វើអី វាយកម្ចេចទៅ! វាយកម្ទេចមន្ទីរពេទ្យបែបនេះ ឲ្យខ្ចេចទៅ!

នាពេលកំពុងវៃ អ្នកឈរមើលក្បែរនោះ បានហៅតុកតុកឲ្យដឹកអ្នកជំងឺសំដៅទៅមន្ទីពេទ្យរុស្សីវិញ។ អ្នករបួសកាន់តែច្រើនហើយ! សុដាចាប់ផ្តើមរន្ធត់កាន់តែខ្លាំងហើយ។ នាងចាប់ផ្តើមចុះចាញ់ឆន្ទៈនាងហើយ! នាងចាប់ផ្តើម ខ្លាចបន្តិចម្តងៗហើយ។ នាងហួសចិត្តនិយាយមិនចេញ ចំពោះស្ថានភាពនេះ។ អនន្តចាប់ផ្តើមតឿន

សុដា! ឆាប់រត់ទៅអូន!

រត់! រត់! បងឲ្យខ្ញុំរត់ រត់ដល់ពេលណាទៀតទៅ! ហេតុអ្វីបានជាបងឲ្យខ្ញុំរត់មិនចេះចប់ ហើយឲ្យគ្នាបងធ្វើមបាបមកលើពួកខ្ញុំបែបនេះ! ពួកខ្ញុំជាឃាតករ ឬជាសត្វធាតុមែន បានជាបាញ់បោះលើពួកខ្ញុំ ទាំងពួកខ្ញុំគ្មានអ្វីជួបខ្លួន បែបនេះ។

ទឹកភ្នែកសុដាចាប់ផ្តើមរមៀលចុះ មិនឈប់!

អនន្តព្យាយាមឈរក្បែរគូស្នេហ៏ដើម្បីពន្យល់ ប៉ុន្តែសុដារុញអនន្តចេញ

បានហើយ! បានហើយ! ហេតុអ្វីបងមកទីនេះ? មកក្នុងនាមអ្វី? បងជាគិញទៀតហើយ មែនទេ?

មែន! តែបងមិនបានរាយការណ៏អ្វីទេ? ឬប្រព្រឹត្តិអ្វីក្នុងរឿងហិង្សាលើកនេះទេ!

តែគ្នាបងអ្នកធ្វើ! តែបងអនុញ្ញាតឲ្យគ្នាបងអ្នកធ្វើ! ត្រូវទេ!

គ្រាប់កាំភ្លើងមួយគ្រាប់បានទម្លុះចំដើមទ្រុងសុដា នាពេលនាងបែរចេញពីអនន្ត ធ្វើឲ្យនាងដេកនឹងដី។ អនន្តចាប់ផ្តើមភិតភ័យ ពេលឃើញហេតុការណ៏នេះ។ ដៃអ្នកកម្លោះ ប្រលាក់ដោយឈាមស្រីដែលខ្លួនស្រឡាញ់ហើយ។

ដា!អូនយ៉ាងម្តេចហើយដា! អូននិយាយមក! អូនឆ្លើយរកបងមក!

សុដាទាញដៃអនន្តចេញ ទាំងបើកភ្នែកមើលទៅគិញ ដោយក្រសែភ្នែកសត្រូវ រួមទាំងវាចារថា

ដកដៃអ្នកឯងចេញទៅ!

អនន្តស្លត់កាន់តែខ្លាំង ហាមិនចេញ ពេលលឺពាក្យនេះ។

បំណុលព្យាបាលម្តាយខ្ញុំ ដែលអ្នកឯងបានជួយលើកមុននោះ សងដោយជីវិតខ្ញុំលើកនេះរួចហើយ! ក្រុមរបស់អ្នកឯង យកពីខ្ញុំរាល់ថ្ងៃ នៅមិនអស់ចិត្ត។ ពេលនេះ ក្រុមរបស់អ្នកឯងយកជីវិតពួកខ្ញុំដូចសត្វធាតុ។ពិតជាអស្ចារ្យណាស់។

ខ្យល់បក់រវិច ប៉ះចំស្នាមឈាមហូរហៀរមិនឈប់។ ស្រីកម្សត់សំលឹងមើលមេឃ ក្តៅហែងចែងចាំងលើដីបែកស្រកា ឲ្យនឹកឃើញអតីតកាលនៅពីតូច រត់លេងជាមួយមិត្តភក្តិ និងដេកមើលមេឃ ហិចហើរដោយពពកទៅមកប្រែពណ៌មិនដាច់។ សុដានឹកក្នុងចិត្តថា៖

ជីវិតកាន់តែធំ កាន់តែលំបាក!ទោះខ្ញុំតែងព្យាយាមធ្វើជាមនុស្សរឹងមាំដូចផ្កាដំបងយក្សម្តេចក្តី ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែ មិនអាចធ្វើបាន។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែកុហកខ្លួនឯង ដើម្បីខ្លួនឯងក្លាយជាមនុស្សរឹងប៉ឹងម្នាក់ រស់ក្នុងស្បៃនៃសង្គមពោរពេញដោយភាពលោភលន់ និងការជិះជាន់ គិតតែលុយៗៗ មានរឿងអយុត្តិធម៌កើតមានគ្រប់ទីកន្លែងបែបនេះទេ។ ហេតុអ្វីបានជាគេចូលចិត្តស៊ីសាច់ ហត់ឈាមជាតិឯងខ្លាំងម្លេះ? ដើម្បីជីវិតខ្លួនឯង គេហ៊ានបំផ្លាញជីវិតអ្នកដទៃមិនខ្លាច ទោះអ្នកនោះជាជនរួមជាតិគេក៏ដោយ។

នាងសម្លឹងមើលទៅមេឃ ខុសប្លែកពីអារម្មណ៏ធ្លាប់មានពីមុន។ នាងគិតថាពពករសាត់តាមខ្យល់ ក្រោមកំដៅហែងរបស់ព្រះទិនករ ជះពន្លឺមិនប្រណីដល់សត្វ លោកទាំងឡាយ ដែលកំពុងរងទុក្ខមិនត្រាប្រណី ឈាមស្រក់ពីរាងកាយថ្មីៗ ឡើងកក់យ៉ាងឆាប់រហ័ស ដោយសារឥទ្ធិលពលព្រៃផ្សៃរបស់អ្នក។តូចតន់បិទភ្នែកទាំងសន្សឹម ដោយមិនខ្វល់នឹងការស្រែកអង្វរ ឃាត់ការចាកចេញរបស់អនន្តឡើយ។រី​ឯសម្លេងគ្រាប់កាំភ្លើងទាំងឡាយ ដែលបញ្ចេញសម្លេងក្រអឺតរបស់ខ្លួននោះ លេងជាទីគម្រាមសម្រាប់នាងទៀតហើយ។

ដាក្រោកឡើង! ដា អូនកុំគេងបែបនេះអី! ដា!បងសុំទោស! បងសុំទោស! កុំចាកចោលបងអី! ដា!ដា!​ បងខុសហើយដា! បងខុសហើយដា

ចប់

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ឈាមផ្កាដំបងយក្ស​១០

index

អនន្តមិនដឹងឡើយថា សុដាបានផ្លាស់ប្តូរការងារទៅធ្វើការកន្លែងថ្មី ក្នុងតំណែងជាប្រធានក្រុមនៅរោងចក្រហ្វត ក្លរី សួនកាណាឌីយ៉ាវិញឡើយ។ អនន្តក៏ផ្អាកការជួបសុដាមួយរយៈដែរ ដើម្បីធ្វើឲ្យចិត្តរបស់នាងបានស្ងប់ មួយរយៈសិន។

រយៈកាលចេះតែកន្លង សុដាខិតខំធ្វើការណាស់ ក្នុងនាមជាប្រធានក្រុមកម្មករ។ នាងតែងជួយយកអាសារកម្មករដូចគ្នាមិនលុះឡើយ ជាហេតុធ្វើឲ្យនាងមានជម្លោះជាមួយថ្នាក់លើមិនដាច់។ កម្លាំងចិត្តនៃការចេះជួយគ្នាក្នុងគ្រាក្រ ដោយស្មោះត្រង់ និងមិនស្វែងរកចំណេញ បានជំរុញឲ្យសាមគ្គីភាពរវាងពួកគេកាន់តែរីករាលដាលឡើយ។ សុដា រួមជាមួយម្ចាស់សហជីពក្នុងរោងចក្រ និងសហជីពរោងចក្រដទៃទៀតបាន រួមគ្នាធ្វើបាតុកម្មជាទ្រង់ទ្រាយធំនៅ ទីលានប្រជាធិបតេយ្យ។ ការធ្វើនេះ បណ្តាលឲ្យខាងម្ចាស់រោងចក្រនិងរដ្ឋាភិបាលមានការក្តៅប្រហារយ៉ាងខ្លាំង។ ការគម្រាមនេះ មិនបានធ្វើឲ្យទឹកចិត្តពួកគេបាក់ឡើយ កម្មករមួយចំនួននៃរោងចក្រ បានបញ្ឃប់ការភ័យខ្លាចរបស់ខ្លួន ដោយធ្វើពិធីជប់លៀងរបស់ខ្លួននៅក្នុងសួនច្បារកាណាឌីយ៉ា។ ពិធីនេះ ប្រព្រឹត្តិទៅបានត្រឹមម៉ោង១២យប់។ ភ្លាមនោះក៏លឺសូរគ្រាប់កំាភ្លើង កម្មករកម្មការនីមិនបានភិតភ័យចំពោះស្ថានភាពនេះទេ។

សុដាឡើងប្រកាសជំនួសប្រធានសហជីប

បងប្អូនកម្មករកម្មការនីទាំងឡាយ សូមមេត្តារក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ទាំងអស់គ្នា។ ពួកយើងមិនអាចរស់ទេ ប្រសិនពួកយើងមានភាពភ័យខ្លាចបែបនេះ។ ពួកយើងត្រូវតែតស៊ូ ដើម្បីឲ្យមានការតម្លើងប្រាក់ខែនិងការគោរពសិទ្ធិការងារ បើពួកយើងរត់ មានន័យថាពួកយើងបរាជ័យនឹងរត់អស់មួយជីវិត ចាញ់អស់មួយជីវិត។ដូច្នេះពួកយើង ត្រូវតែនាំគ្នាកាន់ដំបង កាន់ដុំថ្ម ដើម្បីតស៊ូប្រឆាំងនឹងពួកអាជ្ញាធរមានតួនាទីបំរើរដ្ឋ តែបំផ្លាញរដ្ឋទាំងនោះវិញ។ ពួកគេមិនស្រឡាញ់ប្រជារាស្រ្តរបស់ខ្លួនឡើយ ពួកគេស្រឡាញ់បរទេស ការពារប្រយោជន៏បរទេស។ យើងត្រូវតែ តស៊ូដើម្បីផលប្រយោជន៏របស់យើង! យើងត្រូវតែតស៊ូ……..

សម្លេងស្រុះស្រួលគ្នាបានលាន់ឡើង មិនដាច់៖

ត្រូវតែតស៊ូ! ត្រូវតែតស៊ូ

ស្រែបណ្តើរ សកម្មភាពកាន់ដំបង និងកាន់ដុំថ្ម តទល់នឹងកាំភ្លើងរបស់ក្រុមអាជ្ញាធរ។ យប់នោះមិនដឹងថា តើមាននរណាខ្លះត្រូវរងរបួស ឬនរណាខ្លះបានស្លាប់ និងបាត់ខ្លួនឡើយ។ ការវាយហារនេះ បានធ្វើឲ្យអាជ្ញាធរដកថយវិញ កម្មករ កម្មការនីបាននាំគ្នាចូលកាន់កាប់ផ្លូវ នាំយករទេះដែក និងជ័រ ឈើផ្តុំគ្នាដុតភ្លើងបំភ្លឺ ដើម្បីការពារខ្លួនពីក្រុមអាជ្ញាធរ បន្ទាប់ពីមានការស្រុះស្រួលគ្នាហើយ។

សុដាមានអារម្មណ៏ថា ព្រឹត្តិការណ៏នេះមិនខុសអ្វីពីការធ្វើបដិវត្តន៏ឡើយ។ នាងបានដកដង្ហើមចុងក្រោយនឹកដល់ គ្រួសារ ដែលត្រូវការពឹងផ្អែកលើនាងទាំងស្រុង ដើម្បីរកប្រាក់ចំណូល។ សុដានិងមិត្តភក្តិឯទៀត បានតាំងចិត្តរួម ហើយថានឹងប្រឈមមុខនឹងហេតុការណ៏អាក្រក់នេះ មិនរុញរាឡើយ ទោះត្រូវបាត់បង់ជីវិតក៏ដោយ។គ្រាន់តែលឺបញ្ជាពីមេភ្លាម។ អនន្តចាប់ផ្តើមានអារម្មណ៏មិនល្អ នាពេលសម្លេងទូរស័ព្ទបានបន្លឺឡើង ព្រោះអ្នកកម្លោះមិនចង់ធ្វើការងារជាគិញនេះបន្តទៀតទេ ព្រោះខ្លួនហាក់មានភាពហត់នឿយណាស់ក្នុងកិច្ចការនេះ។ ដោយហេតុមិនអាចប្រកែកបាន ទើបអនន្តសម្រេចចិត្តថាត្រូវតែទៅ ប៉ុន្តែគេនឹងបំពេញតួនាទីតិចតូចប៉ុណ្ណោះ។

គិតចប់ភ្លាម អនន្តចាប់ផ្តើមលើទូរស័ព្ទមេភ្លាម៖

ជម្រាបសួរបង!

ស្អែកនេះ!​ឯងទៅបំពេញការងារឯងដូចធម្មតាទៅ

ខ្ញុំសូមដកខ្លួនជាអ្នករាយការណ៏ពិសេស និងជាអ្នកផ្តល់ទីប្រឹក្សាក្នុងហេតុការណ៏បង្ក្រាប បាតុកម្មលើកនេះ។

ម្តេចក៏ឯងចង់បែបនេះ?

ខ្ញុំសូមបងម្តងនេះបានទេ?

បាន!តែឯង ត្រូវតែធ្វើជាគិញ រាយការណ៏ពិសេសឲ្យយើងដដែល

បាទ! តែសូមបងឲ្យគិញផ្សេងៗទៀត មកផង

អញដឹងហើយ! ព្រឹកនេះ ឯងប្រញាប់ប្រញាលទៅជាមួយក្រុមអាដែងទៅ លឺទេ?

បាទបង!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ឈាមផ្កាដំបងយក្ស ភាគ៩

index

អនន្តមិនអាចបំភ្លេចរឿងល្ងាចមិញបាន។ អ្នកកម្លោះចូលទៅហាងខារ៉ាអូខេតែម្នាក់ឯង ហៅស្រាផឹកមិនទាន់បានប៉ុន្មានផង។ ម៉ែញែមចូលមកដល់នាំនារីស្រស់ស្អាតបីបួននាក់មកជាមួយ។ អនន្ត ក្រលេកទៅប៉ះចំនារីម្នាក់ ដែលមានរាងនិងមុខមាត់ស្រដៀងសុដា ឈរកៀនគេបង្អស់ ធ្វើឲ្យអ្នកកម្លោះសម្រេចចិត្តហៅនាងមកអង្គុយកំដរ។

អង្គុយបណ្តើរ ផឹកស្រាបណ្តើរ។ ក្នុងខ្លួនអនន្តហាក់គ្មានរំសាយអ្វីសោះពីទុកព្រួយទាំងឡាយ គេចាប់ផ្តើមនិយាយទៅកាន់នារីកំដរខ្លួន លាយនឹងយកដៃកៀកស្មានាងថា៖

នាងឈ្មោះអី?

បុប្ជា

បុប្ជា! ពិរោះណាស់!

នាងចូលចិត្តលុយទេ?

នាងបើកភ្នែកធំៗ ពេលលឺសម្តីនេះ

ចូលចិត្ត!

ល្អៗៗ នាងថាទៅមើល លុយមានតម្លៃណាស់ តើមែនទេ? នាងយល់ន័យពីវា ប៉ុន្តែមនុស្សស្រីដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ មានរូបរាងប្រហាក់ប្រហែលនឹងនាងដែរ ប៉ុន្តែគេមិនយល់ថាលុយសំខាន់សោះ! នាងថាទៅមើល តើគេ ល្ងង់ដល់កំរិតណាទៅ! គេល្ងង់ណាស់ ល្ងង់ដល់ថ្នាក់រកស្រីណាល្ងង់ដូចមិនឃើញទេ! ខ្ញុំចង់ឲ្យនាងឈប់ធ្វើបាតុកម្ម ឈប់ធ្វើការក្នុងរោងចក្រ!នាងមិនព្រម!នាងគិតតែពីអ្នកដទៃ!អ្នកដទៃ! មួយម៉ាត់ណាក៏ប្រយោជន៏អ្នកដទៃដែរ! នាងចង់ផ្តាច់ទំនាក់ទំនងជាមួយខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំជាចៅហ្វាយខណ្ឌ ខ្ញុំជាគិញ នាងគិតទៅមើល! អ្នកណាមិនចង់បានលុយ! នាងធ្វើការងាររាល់ថ្ងៃនេះ ក៏ដើម្បីលុយដែរ តើមែនទេ?

លោកស្រវឹងហើយ!

ខ្ញុំមិនស្រវឹងទេ! ខ្ញុំផឹកមិនដែលស្រវឹងទេ

ខ្ញុំជូនលោកទៅសម្រាក

មិនបាច់ទេ! ខ្ញុំចង់ផឹកស្រាថែមទៀត យកស្រាមក!

មិនយូរប៉ុន្មាន រាងកាយអនន្តកាន់តែទ្រុតទ្រមទៅ។ ឃើញដូច្នេះ បុប្ជាបានកៀកគេចូលសម្រាកក្នុងផ្ទះជួលរបស់នាង។ ព្រឹកឡើង អនន្តបានដឹងខ្លួនវិញទាំងភ្ញាក់ ដោយសារខោអាវខ្លួនត្រូវបាត់អស់។ គេក្រលេកឃើញនារីម្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់របស់ខ្លួនបែបនេះ។ គាត់ក៏ចាប់ផ្តើមសួរ

ម្តេចក៏ខ្ញុំនៅទីនេះ?

លោកស្រវឹងមិនដឹងខ្លួននឹងណា! លោកចាំខ្ញុំមិនបានទេឬ? ខ្ញុំឈ្មោះបុប្ជា​ស្រីកំដរលោកយប់មិញនោះអី!

ឯណាខោអាវខ្ញុំ

នៅទីនេះ

បុប្ជាយកខោអាវឲ្យអនន្តបណ្តើរ និយាយបណ្តើរ។

លោកមិនបាច់ភ័យទេ ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់លោកនៅទាំងអស់ លើកលែងថ្លៃស្រានិងថ្លៃផ្ទះសំណាក់ប៉ុណ្ណោះ។

បុប្ជាចូលមកអង្គុយក្បែរអនន្ត រួចបន្ត

ខ្ញុំពេញចិត្តមនុស្សប្រុសដូចបង។ ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ប្រាប់បងថា នារីម្នាក់នោះ ជាមនុស្សស្រីល្អគួរសម។ នាងជាមនុស្សម្នាក់មានឧត្តមគតិ និងចិត្តល្អ។ខ្ញុំមិនដែលឃើញស្រីណាបែបនេះ ម្តងណាទេ! ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏ចង់ប្រាប់បងថា ខ្ញុំមិនចង់រកស៊ីផ្លូវភេទដូចសព្វថ្ងៃឡើយ ខ្ញុំក៏ធ្លាប់ជាកម្មការនីក្នុងរោងចក្រម្នាក់ដែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំត្រូវបង្ខំចិត្តរកស៊ីមុខរបរនេះ ដោយសារជីវភាពគ្រួសារក្រីក្រពេក។ ការងារនេះរកបានលុយច្រើន ខណៈពេលការងាររោងចក្របានលុយតិចពេក មិនអាចឲ្យខ្ញុំចិញ្ចឹមខ្លួននិងដោះបំណុលគ្រួសារដែលជំពាក់គេជុំទិសបានឡើយ។ តើមាននារីខ្មែរប៉ុន្មានអ្នកចង់រស់ក្រោមម្រាមដៃប្រុសគ្រប់គ្នា ក្រោមភ្លើងពណ៌បែបនេះ? ខ្ញុំក៏ចង់បានស្នេហាស្មោះសរម្នាក់ដែរ ប៉ុន្តែស្ថានភាពសង្គមបង្ខំខ្ញុំ។

មុនចាកចេញទៅ បុប្ជាបានបន្តសម្តីចុងក្រោយមកកាន់អនន្ត៖

ខ្ញុំចង់ប្រាប់បងថា លុយពិតណាស់សំខាន់ តែវាមិនអាចទិញស្នេហាពិតឡើយ។ បងអាចមានប្រពន្ធម្នាក់មានរូបឆោមស្អាតបានគ្រប់ពេល។ខ្វះអី! តួគុនច្រើនណាស់ នារីដូចពួកខ្ញុំក៏មានដែរ ឲ្យតែបងមានលុយ មានឋានៈ មិនខ្វះទេ ចង់បានប៉ុន្មានគឺបានបណ្នឹង ប៉ុន្តែបើបងចង់បានមនុស្សស្រីល្អម្នាក់កំដរបងដោយស្មោះត្រង់អស់មួយជីវិត ប្រហែលអាចពិបាកខ្លាំង ទោះមនុស្សមានចរិកខុសគ្នាដាច់ និងគ្មាននរណម្នាក់ល្អឥតខ្ចោះក៏ដោយ។ ខ្ញុំក៏ទទួលស្គាល់ថានារីម្នាក់នោះល្ងង់ណាស់ មិនអាចរស់ក្នុងសង្គមនេះបានទេ ប៉ុន្តែនាងជាមនុស្សស្រីល្អម្នាក់។ តែទោះយ៉ាងណាខ្ញុំយល់ព្រមកំដរបងគ្រប់ពេលដែលបងត្រូវការដែរ។

អនន្តភ្ញាក់ផ្អើរនឹងសម្តីនេះ។ គេមិនធ្លាប់គិតបែបនេះ ពីមុនមកឡើយ ព្រោះគេតែងមើលស្រាលនារីរកស៊ីផ្លូវភេទថា មិនល្អ គិតតែពីលុយនិងការសប្បាយ ប៉ុន្តែគេមិនដែរនឹកគិតពីទុក្ខវេទនាទាំងឡាយស្ថិតក្រោមភ្លើងពណ៌ទេ ឬអាចនិយាយបានថា គេមិនដែលខ្វល់តែម្តង។ យុវកម្លោះនៅតែអោនមុខចុះ និងមិនទទួលយកសម្តីទាំងនេះដដែល ប៉ុន្តែពាក្យពេចន៏ទាំងនោះ ហាក់ចូលក្នុងខួរក្បាលអ្នកកម្លោះខ្លះៗទៅហើយ។

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ឈាមផ្កាដំបងយក្ស ភាគ៨

index

ក្រោមវាយោជន់ជោរបក់កាតទឹកទន្លេរ ដែលហោរទៅមកមិនដាច់។ សុដាអង្គុយលើថ្មមុខមាត់ទន្លេតែឯង។ សភាពខ្លួននាងមិនខុសអ្វីឡើយពីថ្ម កំពុងត្រូវព្យុះធ្វើឲ្យរង្គោះរង្គើរមិនឈប់។ អារម្មណ៏កំពុងតែរវើយរវាយ ស្រាប់តែអនន្ត មកពីក្រោយ។

សុដា!​យ៉ាងម្តេចនឹងអូន បានជាចង់ជួបបងថ្ងៃនេះ

មិនមានអីទេ!

បើគ្មានម្តេចទឹកមុខអូនស្រពោនម្លេះ?

អូនមានរឿងខ្លះចង់សួរបងបានទេ?

មានរឿងអីនិយាយមក!

តើបងពិតជាអ្នករកស៊ីមែនឬមិនមែន?

អនន្តចាប់ផ្តើមមានការភ្ញាក់ផ្អើរនឹងសំនួរនេះ។

ម្តេចបានជាអូនសួរបងបែបនេះ?

សុដាសម្លឹងមើលទៅភ្នែកម្ចាស់ស្នេហ៏ រួចបន្ត

ព្រោះអូនចង់ឲ្យបង ប្រាប់អូនតាមត្រង់បានទេ?

អនន្តគិតបន្តិច រួមចាប់ផ្តើមឆ្លើយ

ពិតមែន!

បង រកស៊ីអ្វី?

ម្តេចអូនសួរដេញដោលច្រើនម្លេះ?

សុដា ហុចរូបថតឲ្យអនន្តមើល។អនន្តហាមិនចេញនឹងរូបថតទាំងនេះ រួចបន្ត

អូនបានរូបនេះពីណាមក?

បងនៅពើ ធ្វើមិនដឹងទៀតឬយ៉ាងណា?

ប្រាប់អូនតាមត្រង់មក? អូនពិតជាចង់ដឹងមែន! អូនមិនចូលចិត្តមនុស្សកុហកទេ! សេចក្តីស្នេហា ត្រូវការភាពស្មោះត្រង់រវាងគ្នានឹងគ្នា មិនមែនកុហកបែបនេះទេ។

អ​នន្តឈប់ មិនងាកក្រោយមើលមុខស្រីស្រស់

ទោះបីជាត្រូវបាត់បង់បង ក៏អូនត្រូវតែដឹងដែរ តើមែនទេ?

សុដាអោនមុខទៅដី ដោយមិនឆ្លើយ។ អនន្តដកដង្ហើមធំ រួចបន្ត

មែន!បងជាគិញ មិនថែមជាគិញទេ បងមានមុខងារជាចៅហ្វាយខណ្ឌមួយទៀតផង។ ប៉ុណ្នឹង ពេញចិត្តអូន ហើយឬនៅ?

សុដាភ័យស្ទើរដួល ប៉ុន្តែនាងខំទប់ខ្លួនជាប់។ អនន្តងាកមុខមើលស្ងួនពិសី រួមបន្តសម្តី

បងដឹងច្បាស់ណាស់ថា អូនមិនពេញចិត្តនឹងនឹងក្រុមអជ្ញាធរឡើយ។ គ្រានេះ អូនប្រហែលជាស្អប់បងខ្លាំង ណាស់ តើមែនទេ?

សុដាងើបមុខឡើង

តែបងមិនបានបញ្ជាគេ ឲ្យគ្នាបងប្រើហិង្សានិងបាញ់បោះមកលើពួកអូនទេ តើមែនទេ?

អនន្តនិយាយដោយអង់អាច

មែន! គឺបងអ្នកបញ្ជាឲ្យពួកគេធ្វើ! បងតាមដានសកម្មភាពពួកអូន ក្នុងនាមជាជនពាក់ខោអាវធម្មតា តែបងក៏ មានសិទ្ធិបញ្ជាឲ្យមានការចាប់ចងដែរ។ ពត៌មានប៉ុណ្នឹង!គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អូនហើយឬនៅ?

ដារវើយរវាយ​ រអ៊ូតែឯង

មិនគួរឲ្យជឿសោះថាបងអាចធ្វើបែបនេះទៅរួចនោះ! បងហ៊ាន សូម្បីបំផ្លាញជីវិតអ្នកដទៃ មិនថាអ្នកនោះជាជនរួមឈាមនឹងបង។

ដា! អូនស្តាប់បងសិនទៅ

បងនិយាយទៅ! អូនចាំស្តាប់

បង!បង!

បងនិយាយមិនចេញ តើមែនទេ? បងមិនដឹងថាបង ខុសតើមែនទេ! បានហើយ ពួកយើងដាច់គ្នាត្រឹមនេះ ចុះ

អនន្តនៅស្ងៀមមិនហារស្តី។ សុដាក៏ដើរចេញទៅទាំងព្រងើយ ត្រឡប់មកផ្ទះជួលនាងវិញ។ មិត្តនាងទាំងប្រាំនាក់ នៅមុខផ្ទះ។

សុដា!ឯងទើបមកពីណា?

គ្នាទៅសួរគេឲ្យចាស់

មិត្តនាងទាំងប្រាំដកដង្ហើមធំ

ឯងដាច់គ្នាជាមួយគេហើយឬយ៉ាងណា?

មែនហើយ! ចាប់ពីថ្ងៃនេះទៅ ខ្ញុំមិនពាក់ព័ន្ធជាមួយគេទៀតទេ។ ហើយក៏មិនចង់ឃើញមុខគេទៀតដែរ។

គ្នានឹងខិតខំធ្វើការសងបំណុលគេវិញ។ គ្នាមិនបោះបង់ចោលឆន្ទៈគ្នាជាដាច់ខាត។

 

Posted in Short stories | Leave a comment