ឈាមផ្កាដំបងយក្ស ភាគបញ្ចប់

index

 

ព្រះអាទិត្រចាប់ផ្តើមរះសន្សឹមៗ ប៉ះចុងបែកឈើដែលប៉ះរវិចៗ បង្កើតជាស្រមោលពណ៌ខ្មៅ ចាំងជារូបភាពផ្សេងៗ រេរាទៅមក បង្កើតជារឿងភាពយន្តធ្វើចលនាឥតឈប់លើដី។ ភាពយន្តនេះ មិនបានបង្កើតការចាប់អារម្មណ៏ដល់ កម្មករ ឬកម្មការនីទាំងឡាយ ដែលអង្គុយប្រមូលផ្តុំគ្នា ប៉ះដោយភ្លើងដុតអមសងខាង លាយនឹងដៃ កាន់ដំបង ព្រមទាំងដុំថ្មក្នុងដៃ ដើម្បីការពារការបង្ក្រាបដោយ កាំភ្លើងរបស់អាជ្ញាធរ តំណាងឲ្យរដ្ឋដដែល។

ភាពភ័យខ្លាចនេះ ពិតជាឈានជើងចូលមកមែន។ កងអាជ្ញាធរមានគ្នាប្រហាក់ប្រហែលនឹងក្រុមកម្មករ និងកម្មការនី បានចាប់ផ្តើមវាយប្រហារក្តៅ ប្រើកាំភ្លើងពិតលាយលើសម្លេង របស់មេបញ្ជាការម្នាក់ស្រែកឡើង៖

ពួកឯងបាញ់ពួកវាទៅ។ បាញ់អាមេក្លោងធំៗវាទៅ កុំឲ្យវាប្រហឺនបាន!

ដុំថ្មមិនអាចឈ្នះកាំភ្លើងបាន សុដានិងសមាជិកសហជីពទាំងឡាយរួមនឹងអ្នកផ្សេងៗទៀត នាំគ្នារត់រកទីសុវត្ថិភាព រៀងៗខ្លួន ក្រោមក្រសែភ្នែកសំឡឹង និងមើលអាសារគ្នាទៅវិញទៅមក។ សុដារត់បណ្តើរ រអ៊ូក្នុងចិត្តបណ្តើរ៖

ព្រហ្មលិខិត មិនប្រពៃ។ ខ្ញុំត្រូវបានអាជ្ញាធររដ្ឋបាញ់ទាំងខ្ញុំព្យាយាមប្រើប្រាស់សិទ្ធិរបស់ខ្ញុំ ក្នុងនាមប្រជាពលរដ្ឋម្នាក់ សោះ ហេតុអ្វីមិនបាន! ហេតុអ្វីត្រូវប្រល័យពួកខ្ញុំ ដោយពិធីនេះ តើខ្ញុំមិនមែនមនុស្សរស់ក្នុងសង្គមទេឬ? ខ្ញុំជាសត្វឬ?

កាន់តែគិត សុដាកាន់តែស្លត់ រកពាក្យអ្វីនិយាយមិនចេញ ទឹកភ្នែករបស់នាងចាប់ផ្តើមស្រក់មិនដឹងខ្លួន។ នាងនឹកដល់ម្តាយ និងប្អូនៗទាំង៦នាក់របស់នាង ដែលមិនដឹងថា តើពេលណាបានជួបពួកគេម្តងទៀតឡើយ។

គ្រាប់កាំភ្លើងបាចដូចទឹក បានបង្កឲ្យសកម្មជនម្នាក់រងរបួសចំជើង និងក្បាល។ សុដានិងមិត្តកម្មករ កម្មការនីដទៃទៀត​ មានភាពភិតភ័យយ៉ាងខ្លាំង។ សុដាទទួលអារម្មណ៏ហាក់ដូចកំពុងរងរបួសនាពេល នាងបានឃើញមិត្តរបស់នាងទទួលរងរបួស។ នាងចាប់ផ្តើមស្រក់ទឹកភ្នែក និងនិយាយសួរសុខទុកមិត្តថា៖

កុសល្យ បងយ៉ាងម្តេចហើយ! កុសល្យ បងទ្រាំណា! ម្តាយ ឪពុកនឹងបងប្អូនរបស់បង កំពុងរងចាំបងនៅផ្ទះ! បងមិនអាចមានបញ្ហាអ្វីទេ! បងជាគោលជំហរគ្រួសាររបស់គាត់ណា!

មិត្តនាងម្នាក់ទៀតស្រែក

ដា!នោះពេទ្យ!នាំគាត់ទៅពេទ្យ សន្តិភាពនៅទីនោះទៅ!

ហ៊ី!តោះទៅ! បុប្ជាមានដឹងថា មាននរណាត្រូវរបួសទៀតទេ?

មានច្រើនណាស់បង! សូម្បីអ្នកឈរមើលក៏ត្រូវរបស់ដែរ!

ព្រះអើយ! តើពួកយើងសម្លាប់នរណាគេឬ​បានជាពួកគេបាញ់កាំភ្លើង ដូចជាចង់ប្រល័យយើងបែបនេះ ធ្វើ មើលតែយើងជាសត្វធាតុ មិនស្មើរពួកគេដូច្នេះទៅវិញ។

មិនបង្អង់ មិត្តរួមក្រុមហ៊ុនដទៃទៀតនឹងនាង ខិតខំយ៉ាងសស្រាក់សស្រាំជួនអ្នកកម្លោះចូលពេទ្យក្បែរនោះ។ ហេតុការប្រមូលផ្តុំគ្នានេះ បានរុញច្រានការចាប់អារម្មណ៏ពីអ្នកកាសែតនិងគិញជាច្រើន។ អនន្តដែលទើបមកដល់ ក៏ក្រលេកឃើញសុដាភ្លាម។ ប្រុសប្រាណក៏ស្ទុះទៅមិនបង្អស់!

ដា! មិត្តអូនកើតអីណ្នឹង!

ម្តេចក៏បងមកទីនេះ? បងមកយកការឲ្យអាពួកថោកទាបបាញ់ពួកខ្ញុំទន់ខ្សោយទៀតហើយ តើមែនទេ?

កុំរវល់តែឈ្លោះគ្នាជាមួយបងអី! រឿងសំខាន់ នាំមិត្តអូនចូលពេទ្យសិនទៅ!

សុដាឈប់មាត់ ព្រមទាំងទទួលយកការជួយពីអនន្ត។ ជាអកុសល្យ នាពេលនាង បាននាំមិត្តនាងទៅដល់ ពេទ្យ ទាំងនោះ មិនទទួលយកមិត្តនាងឡើយ ធ្វើឲ្យមិត្តនាងដទៃទៀតខឹងយ៉ាងខ្លាំង។ ជនពាក់ស៊ីវិលម្នាក់ឈរក្បែរនោះ ចាប់ផ្តើមស្រែកឡើង

មន្ទីពេទ្យយួនទេ! ពួកអាយួននេះ វាសម្លាប់ខ្មែរ! វាមិនព្យាបាលខ្មែរទេ!

លឺដូច្នេះ! មិត្តមួយក្រុមទៀត ចាប់ផ្តើមវាយកម្ទេចពេទ្យនោះចោល ព្រមទាំងចាប់ផ្តើមទាញឥវ៉ាន់ទាំងនោះចេញ ដោយវាចារថា៖

បើពួកវាមិនបានការអញ្ចឹង! ពួកវាមិនគោរពតួនាទី! វាសម្លាប់ខ្មែរ ឃើញកម្មករជាខ្មែរត្រូវគ្រាប់ហើយមិនជួយបែបនេះ ទុកវាធ្វើអី វាយកម្ចេចទៅ! វាយកម្ទេចមន្ទីរពេទ្យបែបនេះ ឲ្យខ្ចេចទៅ!

នាពេលកំពុងវៃ អ្នកឈរមើលក្បែរនោះ បានហៅតុកតុកឲ្យដឹកអ្នកជំងឺសំដៅទៅមន្ទីពេទ្យរុស្សីវិញ។ អ្នករបួសកាន់តែច្រើនហើយ! សុដាចាប់ផ្តើមរន្ធត់កាន់តែខ្លាំងហើយ។ នាងចាប់ផ្តើមចុះចាញ់ឆន្ទៈនាងហើយ! នាងចាប់ផ្តើម ខ្លាចបន្តិចម្តងៗហើយ។ នាងហួសចិត្តនិយាយមិនចេញ ចំពោះស្ថានភាពនេះ។ អនន្តចាប់ផ្តើមតឿន

សុដា! ឆាប់រត់ទៅអូន!

រត់! រត់! បងឲ្យខ្ញុំរត់ រត់ដល់ពេលណាទៀតទៅ! ហេតុអ្វីបានជាបងឲ្យខ្ញុំរត់មិនចេះចប់ ហើយឲ្យគ្នាបងធ្វើមបាបមកលើពួកខ្ញុំបែបនេះ! ពួកខ្ញុំជាឃាតករ ឬជាសត្វធាតុមែន បានជាបាញ់បោះលើពួកខ្ញុំ ទាំងពួកខ្ញុំគ្មានអ្វីជួបខ្លួន បែបនេះ។

ទឹកភ្នែកសុដាចាប់ផ្តើមរមៀលចុះ មិនឈប់!

អនន្តព្យាយាមឈរក្បែរគូស្នេហ៏ដើម្បីពន្យល់ ប៉ុន្តែសុដារុញអនន្តចេញ

បានហើយ! បានហើយ! ហេតុអ្វីបងមកទីនេះ? មកក្នុងនាមអ្វី? បងជាគិញទៀតហើយ មែនទេ?

មែន! តែបងមិនបានរាយការណ៏អ្វីទេ? ឬប្រព្រឹត្តិអ្វីក្នុងរឿងហិង្សាលើកនេះទេ!

តែគ្នាបងអ្នកធ្វើ! តែបងអនុញ្ញាតឲ្យគ្នាបងអ្នកធ្វើ! ត្រូវទេ!

គ្រាប់កាំភ្លើងមួយគ្រាប់បានទម្លុះចំដើមទ្រុងសុដា នាពេលនាងបែរចេញពីអនន្ត ធ្វើឲ្យនាងដេកនឹងដី។ អនន្តចាប់ផ្តើមភិតភ័យ ពេលឃើញហេតុការណ៏នេះ។ ដៃអ្នកកម្លោះ ប្រលាក់ដោយឈាមស្រីដែលខ្លួនស្រឡាញ់ហើយ។

ដា!អូនយ៉ាងម្តេចហើយដា! អូននិយាយមក! អូនឆ្លើយរកបងមក!

សុដាទាញដៃអនន្តចេញ ទាំងបើកភ្នែកមើលទៅគិញ ដោយក្រសែភ្នែកសត្រូវ រួមទាំងវាចារថា

ដកដៃអ្នកឯងចេញទៅ!

អនន្តស្លត់កាន់តែខ្លាំង ហាមិនចេញ ពេលលឺពាក្យនេះ។

បំណុលព្យាបាលម្តាយខ្ញុំ ដែលអ្នកឯងបានជួយលើកមុននោះ សងដោយជីវិតខ្ញុំលើកនេះរួចហើយ! ក្រុមរបស់អ្នកឯង យកពីខ្ញុំរាល់ថ្ងៃ នៅមិនអស់ចិត្ត។ ពេលនេះ ក្រុមរបស់អ្នកឯងយកជីវិតពួកខ្ញុំដូចសត្វធាតុ។ពិតជាអស្ចារ្យណាស់។

ខ្យល់បក់រវិច ប៉ះចំស្នាមឈាមហូរហៀរមិនឈប់។ ស្រីកម្សត់សំលឹងមើលមេឃ ក្តៅហែងចែងចាំងលើដីបែកស្រកា ឲ្យនឹកឃើញអតីតកាលនៅពីតូច រត់លេងជាមួយមិត្តភក្តិ និងដេកមើលមេឃ ហិចហើរដោយពពកទៅមកប្រែពណ៌មិនដាច់។ សុដានឹកក្នុងចិត្តថា៖

ជីវិតកាន់តែធំ កាន់តែលំបាក!ទោះខ្ញុំតែងព្យាយាមធ្វើជាមនុស្សរឹងមាំដូចផ្កាដំបងយក្សម្តេចក្តី ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែ មិនអាចធ្វើបាន។ ខ្ញុំបានត្រឹមតែកុហកខ្លួនឯង ដើម្បីខ្លួនឯងក្លាយជាមនុស្សរឹងប៉ឹងម្នាក់ រស់ក្នុងស្បៃនៃសង្គមពោរពេញដោយភាពលោភលន់ និងការជិះជាន់ គិតតែលុយៗៗ មានរឿងអយុត្តិធម៌កើតមានគ្រប់ទីកន្លែងបែបនេះទេ។ ហេតុអ្វីបានជាគេចូលចិត្តស៊ីសាច់ ហត់ឈាមជាតិឯងខ្លាំងម្លេះ? ដើម្បីជីវិតខ្លួនឯង គេហ៊ានបំផ្លាញជីវិតអ្នកដទៃមិនខ្លាច ទោះអ្នកនោះជាជនរួមជាតិគេក៏ដោយ។

នាងសម្លឹងមើលទៅមេឃ ខុសប្លែកពីអារម្មណ៏ធ្លាប់មានពីមុន។ នាងគិតថាពពករសាត់តាមខ្យល់ ក្រោមកំដៅហែងរបស់ព្រះទិនករ ជះពន្លឺមិនប្រណីដល់សត្វ លោកទាំងឡាយ ដែលកំពុងរងទុក្ខមិនត្រាប្រណី ឈាមស្រក់ពីរាងកាយថ្មីៗ ឡើងកក់យ៉ាងឆាប់រហ័ស ដោយសារឥទ្ធិលពលព្រៃផ្សៃរបស់អ្នក។តូចតន់បិទភ្នែកទាំងសន្សឹម ដោយមិនខ្វល់នឹងការស្រែកអង្វរ ឃាត់ការចាកចេញរបស់អនន្តឡើយ។រី​ឯសម្លេងគ្រាប់កាំភ្លើងទាំងឡាយ ដែលបញ្ចេញសម្លេងក្រអឺតរបស់ខ្លួននោះ លេងជាទីគម្រាមសម្រាប់នាងទៀតហើយ។

ដាក្រោកឡើង! ដា អូនកុំគេងបែបនេះអី! ដា!បងសុំទោស! បងសុំទោស! កុំចាកចោលបងអី! ដា!ដា!​ បងខុសហើយដា! បងខុសហើយដា

ចប់

 

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s