ឈាមផ្កាដំបងយក្ស ភាគ៦

index

ក្រោយពីឆ្លងកាត់ផ្លូវលំ ក្រាលដោយគ្រោះក្រហមជាច្រើនលើក។ អនន្តបានមកដល់ផ្ទះសុដា ប្រក់ដោយស្លឹកត្នោត ឈរបណ្តោយផ្លូវលំមួយ ទល់មុខវាលស្រែ។ គ្រាន់តែមកដល់ភ្លាម សុដានិងអនន្តស្ទុះចូលយ៉ាងលឿនក្នុងផ្ទះនាង ដើម្បីមើលម្តាយនាង កំពុងតែឈឺស្ទើរសន្លប់។

អនន្តងាកទៅរកសុដា ដណ្តឹងសួរ៖

ដា! អូនមានដឹងថាមានពេទ្យណា ល្អជាងប្រចាំភូមិទេ?

អ៊ំស្រីនាង ដែលទើបមកដល់ ចាប់ផ្តើមឆ្លើយយ៉ាងប្រញាប់

មាន! តែយើងមិនហ៊ានយកគាត់ទៅទេ ព្រោះថ្លៃណាស់!

អនន្តងើបឈរ រួចបន្ត

អ៊ំស្រីឲ្យលេខទូរស័ព្ទគាត់មក។ ខ្ញុំនឹងហៅទៅគាត់ឥឡូវនេះ

បាន

ក្រោយពីហៅទៅលេខនោះហើយ មិនយូរប៉ុន្មាន ឡានពេទ្យគ្រូពេទ្យម្នាក់ មានរាងធាត់បានមកដល់មុខផ្ទះរបស់នាង។ គ្រូពេទ្យនោះ ហាក់មិនចង់ចូលព្យាបាលឡើយ ពេលឃើញស្ថានភាពផ្ទះនេះ ប៉ុន្តែអនន្តបាននិយាយចចារជាមួយគ្រូពេទ្យបានមួយសន្ទុះ។ គ្រូពេទ្យចាប់ផ្តើមចូលទៅពិនិត្រ ព្រមទាំងដឹងម្តាយរបស់នាងសំដៅទៅកាន់មន្ទីពេទ្យបង្អែក។

វេលាយប់ ម៉ោងប្រាំបួន ម្តាយសុដាបានធូរស្បើយឡើងវិញ ធ្វើឲ្យនាង និងប្អូននាង ៦នាក់ទៀត សប្បាយរីករាយក្រៃលែង។ ពួកគេបញ្ចេញស្នាមញញឹមដាក់អនន្ត ដោយបញ្ជាក់ពីការថ្លែងអំណរគុណដល់បុរសនេះ។ បន្ទាប់មកពួកគេ ក៏នាំគ្នាត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ អនុញ្ញាតឲ្យសុដា និងយុវកម្លោះនៅមើលថែម្តាយនាងតែពីរនាក់។

សុដា ងាកមើលអនន្តទាំងទឹកមុខស្រពោន៖

បង ឃ្លានទេ?

អនន្តមើលមុខសង្សា រួចតប៖

បងឃ្លានណាស់! ដឹងអត់ថាបងមិនទាន់បានញុំាអីទេណា តាំងពីព្រលប់ រហូតដល់ព្រលប់វិញ រយៈពេល២៤ម៉ោងហើយណា!

សុដាស្ទុះឡើង!

ឲ្យអូនសូមទោស! អាល័យតែម្តាយឈឺ ភ្លេចគិតដល់បង! ចាំអូនរកអីឲ្យបងញុំា!

សុដា រៀបនឹងចេញក្រៅ។ អនន្តបំរុងនឹងឃាត់។ អ៊ំស្រីនាង បានយកបាយម្ភូបមកដល់ល្មម។

ពួកគេទាំងពីរ អង្គុយញុំាបាយជុំគ្នាយ៉ាងរីករាយ។

អនន្តចាប់ផ្តើមបន្លឺឡើង។

ម្តាយអូននឹងបានធូរស្បើយពីរោគលើសឈាមនេះក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ ប៉ុន្តែគាត់ត្រូវសម្រាកក្នុងមន្ទីពេទ្យនេះរយៈពេលមួយអាទិត្រសិនណាអូន។

សុដាធ្វើមុខស្ងួត រួមសួរបន្ត

អស់ថ្លៃព្យាបាលចំនួនប៉ុន្មានដែរ?

មិនអីទេចាំបងចេញ។ មិនច្រើនទេ គ្រាន់តែលុយតិចតួចអញ្ចឹង បងគ្រាន់តែយកថ្លៃរត់ពន្ធឥវ៉ាន់ខុសច្បាប់តិចរូចហើយ។

សុដាស្តាប់មិនច្បាស់ រួចសួរបញ្ជាក់

អំបាញ់មិញ បងថាម្តេច? ខ្ញុំស្តាប់មិនច្បាស់

បងថាចាំបងចេញថ្លៃព្យាបាលទាំងអស់ឲ្យ។ អូនមិនបាច់បារម្ភទេ

សុដាបដិសេធ

អូនមិនអាចទទួលយកលុយបង ដោយស្រួលៗបែបនេះបានទេ? អូននឹងខិតខំរកសងបងវិញ

អនន្តសើច រួចនិយាយបញ្ឃឺសុដាលេង

អូនរកបានដោយរបៀបណា? ដោយការងារជាកម្មកររបស់អូនណ្នឹង តើពេលណាសងបងគ្រប់?

សុដាស្រងាកចិត្ត មិនឆ្លើយ។ អនន្តបន្ត

អូនដឹងហើយថា លុយវាសំខាន់ខ្លាំងប៉ុណ្ណាទេ។ បើគ្មានលុយទេ ម្តាយអូនប្រាកដជាស្លាប់ជាមិនខាន។ បើគ្មានលុយទេ បងប្អូនអូនមិនអាចរៀនខ្ពស់បានទេណាដា។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលបងចង់ឲ្យអូនចាកឆ្ងាយពីជីវិតកម្មការនី រោងចក្រនេះទៅ។ រួចទៅរៀនមុខវិជ្ជាអ្វីផ្សេង រៀនខាងផ្នែកកែសម្ជស្សក៏បានដែរ ចាំបងអ្នកចេញលុយឲ្យ។

សុដាដកដង្ហើមធំ រួចនឹងនិយាយតិចៗថា៖

លុយគឺសំខាន់ ដូចបងនិយាយអញ្ចឹង! ប៉ុន្តែអូនមិនអាចចាកចោលការងារអូននាពេលនេះបានទេ! អូនត្រូវ ការរកលុយមកជួយគ្រួសារ និងចិញ្ចឹងប្អូនៗទាំងប្រាំមួយនាក់ទៀត ឲ្យពួកវាបានចូលរៀននឹងគេ។ហេតុដូច្នេះហើយ បានជាអូន ត្រូវតែទាមទារដម្លើងប្រាក់ខែឲ្យបាន១៦០ដុល្លាឲ្យបានណាបង ព្រោះវាមិនមែនជាផលប្រយោជន៏តែ អូនទេ ប៉ុន្តែវាក៏ដើម្បីផលប្រយោជន៏កម្មករ កម្មារនីដទៃទៀត ដែលមានជីវភាពខ្វះខាត និងខ្សត់ខ្សោយដូចអូនដែរ។ នេះជារឿងដែរអូនត្រូវតែធ្វើ?

អនន្តងើបឈរ លាយនឹងអារម្មណ៏ខឹងបន្តិច៖

ដា!ពេលណាទើបអូនឈប់គិតដល់អ្នកដទៃ? អូននិយាយមក ដូចជាចោទប្រកាន់រដ្ឋាភិបាលមិនល្អ មន្ត្រីទាំងនោះមិនកើតការ គិតតែពុករលួយមែនទេ? បានជាពួកអូនមកធ្វើបែបនេះ? មិនមែនទេ! ពួកអូនក៏រៀនបានតិចដែរ! ម្យ៉ាងវិញទៀត ម្ចាស់រោងចក្រទាំងនោះ សុទ្ធតែមកពីក្រៅ។ បើពួកគេទៅស្រុកគេវិញបាត់ តើពួកកម្មករ កម្មការនីទាំងនោះ បានស្អីធ្វើ?​

នួនស្រីនៅស្ងៀមមិនមាត់

ដា!ធាតុពិត បងចង់ឲ្យអូនមានគំនិតដូចជនទាំងនោះបន្តិចទៅបានទេ? អូនដឹងថាមូលហេតុអ្វីបានគេពួកគេ មានទេ គឺព្រោះតែពួកគេចេះបត់បែនតាមកាលៈទេសៈបែបនេះហើយ បានជាពួកគេមាន។ មាននេះហើយ បានជាពួកគេសម្បូរលុយចាយ ចង់បានឡាន បានឡាន ចង់បានផ្ទះវិឡា បានផ្ទះវិឡា មានឋានៈខ្ពស់ អូនឃើញទេ។

តូចតន់សម្លឹងមើលមុខប្រុសស្នេហ៏បន្តិច រួចបែរមុខចុះក្រោម សន្លឹងមើលចានម្ហូប

ភាពអត្មានិយម អូនធ្វើមិនរួចទេ ទោះជីវភាពគ្រួសារអូន ខ្សត់ខ្សោយម្តេចក្តី! ម្តាយអូនឈឺច្រើនឆ្នាំគ្មានថ្នាំ និងពេទ្យល្អព្យាបាលបែបនេះ! អូនមិនបន្ទោសគាត់ថាគ្មានគំនិតទាំងស្រុងទេ ប៉ុន្តែអូនក៏បន្ទោសស្ថានភាពសង្គម អយុត្តិធម៌ខ្លះៗដែរ។

ទឹកភ្នែកនាងចាប់ផ្តើមស្រក់ទាំងរន្ធត់។ នាងនៅតែបន្តសម្តីតែងអួលដើមករ៖

មុនពេលឪពុកអូន ស្លាប់ដោយសារគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៏! ម្ចាស់ឡានរត់បាត់ គ្មានការជួយរកមុខឃាតករ ពីខាងតុលាការ ទោះបីម្តាយអូនទៅដាក់ពាក្យបណ្តឹងហើយក្តី! បងដឹងទេថាគ្រួសារអូនវេទនាយ៉ាងណា? ម្តាយអូន ត្រូវទទួលបន្ទុកចិញ្ចឹមកូនទាំងប្រាំពីរតែម្នាក់ឯង តាំងពីប្អូនប្រុសពៅអូននៅក្នុងផ្ទៃម្លេះ។ អូនមិនដែលឃើញរដ្ឋអំណាច ណាមកជួយឧបត្តម្ភ ឬជួយគ្រួសាអូនម្តងណាទេ! ពួកគេទាត់កញ្ចៀងបន្លែម្តាយអូនចោល ពេលគាត់ដាក់លក់តាមចិញ្ចើមផ្លូវមុខផ្ទះគេចំហៀបផ្សារ។ ពួកវាគិតតែពីទារលុយម្តាយអូនមិនឈប់រាល់ថ្ងៃ ទាំងគាត់រកមិនសូវបានប៉ុន្មាន ក៏ពួកគេមិនដែលយោគយល់ដែរ។ អូនត្រូវបង្ខំចិត្តឈប់រៀនត្រឹមថ្នាក់ទី៩ ទាំងមិនទាន់ប្រលងបាក់ឌុបផង ដើម្បីជួយរកលុយចិញ្ចឹមគ្រួសារជាមួយម្តាយ ក្នុងនាមជាកូនស្រីច្បង និងដើម្បីឲ្យប្អូនៗបានរៀនបន្ត។ ម្តាយអូនងើបពីព្រលឹមម៉ោង៤យប់ មកដល់ផ្ទះម៉ោង៥យប់។ គាត់អូសរទេះ រហូតដល់ធ្លាក់ខ្លួនឈឺធ្ងន់បែបនេះ។ អូនត្រូវសម្រេចចិត្តទៅរកការងារនៅទីក្រុងទាំងប្រថុយប្រថាន។ មានម្តងនោះ មានក្មេងមួយក្រុម ឆក់លុយអូន! អូនដេញវាមិនទាន់! អូនទៅប្តឹងប៉ូលីស គេទារលុយអូនថែមទៀត។

អនន្តអង្គុយចុះ សម្លឹងមើលស្រីស្នេហ៏ រៀបនឹងយកដៃជូនទឹកភ្នែក ប៉ុន្តែត្រូវសុដាងាកមុខចេញ។ រួចបន្ត៖

ករណីវេទនាបែបនេះ មិនមែនកើតឡើងចំពោះតែអូនមួយទេ? វាកើតច្រើនបែបច្រើនយ៉ាងណាចំពោះ កម្មការនីដូចពួកអូន។ មិត្តភក្តិរួមបន្ទុកអូនក៏ធ្លាប់ជួបរឿងបែបនេះដែរ។ ក្នុងនោះមានមិត្តម្នាក់ ធ្លាប់ត្រូវគេចាប់រំលោភជាក្រុមកាលនាងនៅតូចទៀតផង។ ចុងក្រោយ នាងឃើញបុរសទាំងនោះដើរលេងពេញភូមិ សប្បាយរាល់ថ្ងៃ។

អូនមិនបានបន្ទោសអ្វីដល់ក្រុមអជ្ញាធរទាំងនោះធ្វើទេ ព្រោះអូនមិនដឹងមូលហេតុពិតប្រាកដថា ហេតុអ្វីឈាមពួកគេខ្មៅយ៉ាងនេះ។ អូនល្ងង់ណាស់ រៀនបានតិចណាស់! អ្វីដែលអូនចង់បានគឺត្រូវការប្រាក់ខែ១៦០ដុល្លា ដើម្បីរស់នៅឲ្យបានសមរម្យនឹងគេ។អូនគ្រាន់តែចង់ឃើញមិត្តភក្តិអូនមកពីខេត្ត បានដូចអូនដែរ។អូននឹងធ្វើការងារបន្ថែមម៉ោងទៀតដើម្បីផ្គត់ផ្គង់លុយនេះ ដល់ប្អូនៗបានរៀន និងមើលថែម្តាយ។ ប៉ុណ្ណឹងគឺអូនសប្បាយចិត្តហើយ។ អូនមិនត្រូវការឡាន វិឡា ដូចពួកនឹងទេ។

អនន្តសួរបន្ត៖

អូនចង់កែប្រែស្ថានភាពប្រទេសនេះ ដោយវិធីណា? បើគេម្នាក់ៗសុទ្ធតែពុករលួយនោះ? ​​​​​​​​​​​​ទាំងមន្ត្រីរាជការ ទាំងអ្នកជំនួញនោះ? បានជាគេមានណាអូន!

អូនមិនខ្វល់ទេ! អូនចង់ប្រាប់ពួកគេថា អូនក៏ចង់រស់នៅដោយសមរម្យ ប្រកបដោយអំពើសុច្ចរិតដែរ។

តែវាមិនអាចកែប្រែសង្គមនេះបានត្រឹមមួយថ្ងៃទេដា!

តែគេមិនឲ្យអូនរស់

អូននឹងរស់ បើអូនរៀនធ្វើដូចគេ

តែអូនមិនចង់

បានហើយដា។ បងមិនចង់និយាយអ្វីច្រើនជាមួយអូនទៀតទេ? បងចង់ដេកហើយ

បងសម្រាកនៅឯណា?

បងនឹងទៅសណ្ឋាគារក្បែរនេះ។ ពេលណាអូនត្រូវការរកបង! អូនអាចហៅមកបងបានគ្រប់ពេល។

ចាស!

មែនហើយ! ស្អែក អូនត្រឡប់ទៅភ្នំពេញវិញ ឬយ៉ាងណា?

ចាសបង!

អញ្ចឹងបងនឹងឆាប់ត្រឡប់មកវិញ ពីព្រលឹងបន្តិច។ បងទៅសិនហើយ

ចាសបង

ជិះម៉ូតូស្វែរកផ្ទះជួលបណ្តើរ! អនន្តរអ៊ូបណ្តើរ៖

សុដានេះល្ងង់ណាស់!នៅស្រែពិបាកដល់ម្លឹងហើយ មិនដឹងខ្លួនទៀត ផ្ទះក្រប្រក់ស្លឹក គ្មានរបស់របបប្រើប្រាស់គ្រប់គ្រាន់ផង នៅមិនដឹងខ្លួនទៀត។ចំណែកការងារធ្វើលើស៨ម៉ោងរាល់ថ្ងៃ ប្រាក់ខែក៏តិច ស្មានតែលុយប៉ុណ្នឹងទប់ទល់នឹងស្ថានភាពគ្រួសារបែបនេះបានឬ? មិនយល់ពីអូនសោះ។ របៀននេះបានចំជាល្ងង់មែន។

មើលតែផ្លូវនេះដឹងហើយ! លំបាកណាស់ ស្រុកស្រែខុសឆ្ងាយដាច់នឹងនៅភ្នំពេញតែម្តង! បើកយប់បែបនេះក៏ងងឹតទៀត។ ខ្ញុំមិនចង់មកជាលើកទីពីរទេ។

 

Advertisements
This entry was posted in Short stories. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s