ឈាមផ្កាដំបងយក្ស វគ្គប្រាំ

index

 

វគ្គទីប្រាំ

ក្រោមស្បៃអន្តកាល ក្នុងបន្ទប់ជួលនេះ។ នារីកំពុងគិតពីតម្លៃអាហារដែលញុំាជាមួយអនន្តថ្ងៃមិញ! តម្លៃនេះពិតជា ពិបាកទទួលបានណាស់ សម្រាប់នាងដែលមានប្រាក់ខែតិចតួចបែបនេះ។ កំពុងតែគិតម្នាក់ឯង ខណៈពេលមិត្ត នាងផ្សេងៗទៀត បានគេងយ៉ាងស្កប់ស្កាល់ ដើម្បីទាញយកថាមពលធ្វើការនាថ្ងៃស្អែកនោះ។ សម្លេងទូរស័ព្ទ បាន បន្លឺឡើង។ វ៉ឺងៗៗៗ សម្លេងទូរស័ព្ទអ៊ិនចុចពិលបានបន្លឺឡើង។ សុដាងាកខ្លួនចេញពីគ្រែដេកបន្តិចលើកទូរស័ព្ទឡើងលឿន និងមានអាម្មណ៏ហាក់តក់ស្លុតបន្តិច នាពេលនាងបានឃើញលេខមួយខ្សែលិចឡើងលើអេក្រង់ទូរស័ព្ទ។ ស្រីស្រស់ហាក់ដឹងជាមុនថាមានអ្វីកើតឡើងនៅចំពោះមុខ។ ឆោមឆាយបើកភ្នែកធំៗលាយលំនឹងសម្លេងញ័របន្តិច ពេលនាងចាប់ផ្តើមលើកទូរស័ព្ទឡើង។

ជំរាបសួរអ៊ំ!

សម្លេងទូរស័ព្ទលាន់លឺស្ទើរតែចេញមកក្រៅ

ដា! ម្តាយឯងឈឺខ្លាំងណាស់ ឯងប្រញាប់មកមើលវាលើកចុងក្រោយទៅ

នាងស្ទើរតែធ្លាក់ថ្លើមក្តុកចេញពីទ្រូង ទប់ខ្លួនមិននឹងបានត្រឹមតែឆ្លើយ៖

ចាស!​ ចាស!មីង! ខ្ញុំនឹងទៅនៅថ្ងៃស្អែកនេះ

នាងលុតជង្គង់អង្គុយយំ ទាក់ទាញនូវការចាប់អារម្មណ៏ពីមិត្តនាងប្រាំនាក់ទៀតគឺ ស្រីនាង ស្រីតូច សុខម ស្រីអូន និងសុភី សំឡឹងមើលនាងទាំងដកដង្ហើមធំ។

ស្រីតូចបន្លឺឡើង៖

ឯងទៅផ្ទះស្អែកនេះមែនទេ?

សុដាងក់ក្បាលបន្តិចទាំងក្រៀមក្រំជាសញ្ញា និងលាន់សម្លេងតិចៗ

ហ៊ី!

សុខមយកន្សែងឲ្យសុដាជូតទឹកភ្នែកបណ្តើរ និយាយបណ្តើរ

មិនអីទេ!ចាំស្អែកចាំគ្នាសុំច្បាប់ឲ្យ។ ការងារឯងមិនទាន់បញ្ចប់ពីម្យិលមិញ ចាំពួកគ្នាជួយបង្ហើយឲ្យ។

សុដាងើបមុខឡើង

គ្នាពិតជាអគុណពួកឯងខ្លាំងណាស់

មិត្តភក្តិនាងទាំងប្រាំ ញញឹមព្រមៗគ្នា។ សុខមដែលនៅក្បែរនួននាងជាងគេ បានយកដៃច្រាននាងបន្តិចជាសញ្ញាប្រាប់មិត្តនាងឲ្យសប្បាយចិត្តឡើង។

ឯងនេះគួរសមច្រើនណាស់! មកពីខេត្តឆ្ងាយពីផ្ទះ បែកពីគ្រួសារដូចគ្នាសោះ ក៏គួរសមដែរ! បានហើយទៅគេងទៅ ប្រយ័ត្នគ្មានកម្លាំងធ្វើដំណើរស្អែក។

សុដាញញឹមដោយមិនឆ្លើយតបអ្វីទាំងអស់។ រួចនាងទៅគេងបាត់ទៅ។

ព្រលឹមស្រាងៗ ធ្លាក់ជំនោរត្រជាក់ល្មម បានកំដៅជនគ្រប់គ្នា ដែលកំពុងដេកលង់លក់ស្រួលលែងចង់ងើប ខណៈពេលជនមួយចំនួនតូច ​កំពុងរីករាយធ្វើដំណើរខ្វាត់ខ្វែងក្រោមពន្លឺដ៏ស្រទន់នៃអំពូលអគ្គីសតាមបណ្តោយផ្លូវ ព្រមទាំងគ្មានចរាចរស្ទះបង្ហាក់ដំណើរពួកគេបានឡើយ។

សុដាស្ពាយឥវ៉ាន់ចេញមកដល់ផ្លូវជាតិរងចាំម៉ូតូឌុបជិះ។ ចៃដន្យអ្វី អនន្តចេញពីយាមពេលយប់បានជិះម៉ូតូកាត់នោះ បានបត់យ៉ាងរហ័សមករកគូស្នេហ៏កំពុងឈរមិនត្រង់ ហាក់អន្ទះអន្ទែងទៅណាមួយ។

ដា!អូនស្ពាយឥវ៉ាន់ទៅណាណ្នឹង?

សុដាភ្ញាក់ផ្អើរយ៉ាងខ្លាំង ពេលឃើញវត្តមានអនន្តនៅទីនោះ។នាងប្រែជាមានអារម្មណ៏អៀនខ្មាស់ទៅវិញ តែមិនចង់លាក់ប្រុសស្នេហ៏យ៉ាងម្តេច ទើបឆ្លើយតបវិញទាំងសម្រួល៖

ម្តាយអូនឈឺខ្លាំងណាស់!អូនត្រូវទៅខេត្តមើលគាត់ ក្រែងនេះជាលើកចុងក្រោយនៃការជួបមុខគាត់។

អនន្តហាក់យល់ចិត្តស្រី ក៏បន្ត៖

បើជិះម៉ូតូប្រហែលជាប៉ុន្មានម៉ោងដែរ?

ប្រហែលបីម៉ោង

អូខេ! អូនឡើងម៉ូតូបងមក!បងជូនអូនទៅ!

នារីហាក់មានភាពស្ទាក់ស្ទើរក្រែងចិត្តសង្សារ

ឡើងមក!

ចាសបង!

នាព្រលឹម ព្រះអាទិត្រទើបនឹងរះ ជះរស្មីបន្តិចចរាចរណ៏តាមដងផ្លូវ ចាប់ផ្តើមប្រែសភាពស្ទះបន្តិចទៅហើយ។ សុដា កាន់តែព្រួយបារម្ភឡើង ពេលនាងឃើញសភាពបែបនេះ ព្រោះនាងខ្លាចភាពស្ទះរាប់ម៉ោងនេះ កាន់តែធ្វើឲ្យនាងមិនអាចទៅទាន់ដង្ហើមចុងក្រោយរបស់ម្តាយនាងបាន។ ភាពភ័យខ្លាចនិងព្រួយបារម្ភបានរុញច្រាននាងផ្អែកលើ សង្សារដើម្បីបន្ធូរចិត្តនឹកម្តាយដោយមិនដឹងខ្លួន។

ឪ្យខ្យល់បក់ធំ               ជួយសាបចិត្តខ្ញុំ

ឈប់នឹកខ្វល់ខ្វាយ       ទោះមានសង្សារ

ដ៏ល្អក្បែរកាយ​             ម្តេចមិនរសាយ

ព្រួយព្រោះម្តាយថ្លៃ។

ខ្ញុំខំរកណាស់               ឈឺមិនដេកផ្ទះ

សន្សំសំចៃ                   ដើម្បីផ្ញើរប្រាក់

តិចតែមានន័យ            គ្រាន់ជាកំរៃ

ព្យាបាលម្តាយឈឺ។

គ្រាន់កាត់កម្ចី               ដាក់ដីបញ្ចាំ

ស្រែដែលជាឆ្នាំង         មរតកដូនតា។

ម្តេចក៏ពេលនេះ            កម្លាំងជីវ៉ា

ខំស៊ូប៉ុណ្ណា                   គិតថាគ្មានន័យ។

អនន្តហាក់យល់ចិត្តស្រីកំណាន់។ នាយខំជំរះរាល់ការស្ទះនិងបើកក្នុងល្បឿនលឿនគួរសមកាន់ដងវិថីក្រាលកៅស៊ូ ធំល្វឹងល្វើយសំដៅទៅស្រុកឧបមា ខេត្តព្រៃវែង ។

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s