រឿង៖ ឈាមផ្កាដំបងយក្ស

index

វគ្គទីមួយ៖

អ្វីៗដូចជាផ្លាស់ប្តូរលឿនពេកហើយ ចាប់តាំងពីខ្ញុំចេញពីស្រុកកំណើតមកដល់ទីក្រុងភ្នំពេញ។ ខ្ញុំសំឡឹងមើលព្រះអាទិត្រទើបរះថ្មីក្នុងទីក្រុង​បញ្ចេញកំដៅខ្លាំង ហាក់ចង់ប្រជែងជាមួយកំដៅចេញពីរោងចក្រ និងផ្សែងយានយន្តទាំងឡាយ ដែលបញ្ជាកាយបើកបរទៅមកតាមដងផ្លូវមិនដាច់ ធ្វើឲ្យមនុស្សមានភាពរអារត់រកទីជម្រកផ្សេងៗ ដើម្បីគេចពីវា។ ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៏នឿយហត់បន្តិច ស្ទើរទ្រាំមិនបាននឹងអាកាសធាតុបែបនេះ ព្រោះវាហាក់ខុសគ្នាឆ្ងាយពីស្រុកស្រែខ្ញុំ ដែលមានដើមឈើតូចធំសាយម្លប់ត្រជាក់ស្រេង លាយនឹងខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធជាទីត្រេកត្រអាលនៃអ្នកដំណើរទាំងឡាយ ប៉ុន្តែដំណឹងស្ទើរគ្រប់ស្ថានីយ៏​កាសែតស្តីពីការកាប់បំផ្លាញព្រៃឈើនោះ មិនដឹងតើទីស្ថានដ៏សែនមនោរម្យទាំងនោះ ផ្លាសប្តូរទៅជាយ៉ាងណាឡើយ។ ភាពផ្លាស់ប្តូរមិនឈប់នៃជីវតិតជនបទ និងទីក្រុងនេះ ពិតជាផ្តល់ក្តីព្រួយបារម្ភដល់ខ្ញុំជាខ្លាំង ចំពោះវាសនាក្មេងៗជំនាន់ក្រោយ ក្រោមគំនិតស្មុគស្មាញជាច្រើនក្នុងពិភពខ្មៅ និងអាប់អួលទាំងនេះ។ សុដាដាក់​កែវភ្នែកខ្មៅយង់ភ្លឺចាំង ក្រោមចិញ្ចឹមខ្មៅក្រាស់ ដិតជាប់ផ្ទៃមុខមូលក្រឡង់ ប្រៀបបានដួងព្រះច័ន្ទ គ្រប់ដណ្តប់ដោយសក់ខ្មៅរលោងរួញអង្គាដី សាយធ្លាក់វែងត្រឹមស្មាលើដងខ្លួនស្គម កម្ពស់ល្មម និងមានសម្បុលខ្មៅស្រអែម ញញឹមទៅកាន់មិត្តនាង ជាមួយនឹងក្រដាសសរសេរពាក្យ ទាមទារប្រាក់បៀវត្សរ៏១៦០ដុល្លា សូមឲ្យក្រុមហ៊ុនគោរពច្បាប់ការងារក្នុងដៃ។ រីឯមិត្តរួមក្រុមខ្លះដើរមុខសុដា កាន់រូបលោក ហ៊ុនសែន និងភរិយា សំដៅទៅក្រសួងការងារ។ ក្តីស្រមៃទាំងនេះប្រែរលាយសូន្យវិញ នាពេលសុដាក្រឡេកភ្នែកចំក្រុមអាជ្ញាធរ គ្រប់ដោយសំលៀកបំពាក់គគីរ ទឹកប៊ិចក្រម៉ៅ បានដាក់ឡានបិទផ្លូវធ្វើដំណើរនេះ ត្រង់មុខវត្តចង្ក្រានមានជ័យ(វត្តស្ទឹងមានជ័យ) ក្នុងគោលបំណងឃាត់ក្រុមអ្នកតវ៉ាទាំងឡាយ កុំឲ្យធ្វើដំណើរទៅមុខទៀតបាន។ សុដា និងកម្មករដទៃទៀត បានសំលឹងមើលទិដ្ឋភាពនេះទាំងអស់សង្ឃឹមរកអ្វីប្រៀបផ្ទឹមមិនបាន។​ស្រស់កល្យាណីដាក់ទឹកមុខចុះ ខណៈពេលមិត្តនាងផ្សេងៗទៀត បាននាំគ្នាសួរទៅអាជ្ញាធរនូវសំនួរទាំងឡាយពីការឃាត់ផ្លូវនេះ។គ្មានចម្លើយអ្វីសោះចេញពីក្រុមអាជ្ញាធរទាំងនោះ ប៉ុន្តែពួកសមត្ថកិច្ចគ្រងដោយឯកសណ្ឋានទាំងនេះ បានឆ្លើយតបមកវិញ ជាមួយនឹងការបាញ់ទឹកដាក់ក្រុមកម្មករ កម្មារនីទៅវិញ។

ឃើញបែបនេះ សុដាសួរសំនួរមួយចំនួនទៅកាន់អាជ្ញាធរ ក្រោមក្រសែរភ្នែកសំឡឹងមិនដាច់របស់បុរសម្នាក់ ស្លៀកពាក់ស៊ីវិលកាន់ទូរស័ព្ទបីគឿងឲ្យផ្តោតលើរូបនាងតែម្នាក់ ហាក់ជាជនពិសេសជាងគេក្នុងចំនោមជនដទៃទៀត៖

ពួកបងគួរណាស់តែយល់ដល់ពួកខ្ញុំជាកម្មករ កម្មការនីទន់ខ្សោយ ក៏មានចិត្តចង់រស់នៅ ដោយសមរម្យនឹងគេឯងដូចពួកបងដែរ។ហេតុអ្វីបានជាពួកបងមកឃាត់ដំណើរពួកខ្ញុំទៅវិញ? ពួកបងៗធ្វើបែបនេះ យល់ថាសមទេ ក្នុងនាមយើងជាប្រជាជនខ្មែរដូចគ្នា? ចំណែកបង សូមប្រើងារបស់បងក្នុងនាមជាអ្នកតំណាងឲ្យរដ្ឋខ្លះផង។ បងគួរណាស់តែមានការត្រាប្រណីបើកផ្លូវដល់ពួកខ្ញុំ ឲ្យធ្វើដំណើរទៅមុខដើម្បីស្នើរសុំដល់មន្ត្រីទាំងឡាយ ក្នុងក្រសួងការងារចេញមុខបំពេញតួនាទីខ្លួនឯងក្នុងនាមជារដ្ឋ។

កម្មករមួយចំនួន ចាប់ផ្តើមរើសដុំថ្មក្បែរខ្លួនកប់សំដៅលើអជ្ញាធរ។ រីឯក្រុមអាជ្ញាធរពាក់អាវរដ្ឋវិញ ប្រើកាំភ្លើងគ្រាប់ពិតបាញ់សំដៅលើក្រុមកម្មករ កម្មការនីគ្រងដោយអាវស៊ីវិលដើម្បីសងសឹកវិញ ធ្វើឲ្យពួកគេរត់ចែកផ្លូវរកតែអាយុ ជីវិត ក្រោមស្ថានភាពច្របូកច្របល់ កម្មករប្រុសៗមួយចំនួនបាននាំគ្នារត់ចូលក្នុងវត្តដើម្បីគេចខ្លួន កំឡុងពេលក្រុមអាជ្ញាធរប្រកបដោយដំបងឆក់ និងកាំភ្លើងដេញប្រមាញ់មិនឈប់។ អនន្ត បានរត់តាមមើលស្ថានភាពចាប់បាញ់បោះក្នុងវត្ត។ ពេលឃើញស្ថានភាពចាប់ចងរបស់អាជ្ញាធរ លើក្រុមកម្មករបានដប់នាក់ ចៃដន្យអ្វីវត្ថុរឹងម្យ៉ាងធ្លាក់ចំក្បាលធ្វើឲ្យយុវកម្លោះដួលនៅនឹងកន្លែង។

យុវកម្លោះត្រឹមដឹងថាហាក់មានស្រមោលនារីក៏ស្រស់សោភាម្នាក់ដែលខ្លួនធ្លាប់ឃើញ យកដៃប៉ះខ្លួនអង្រួន គេឲ្យភ្ញាក់ជាមួយសម្លេងពិរោះដូចសារិកា។

លោកភ្ងាក់ឡើង!លោកភ្ញាក់ឡើង!លោកយ៉ាងម្តេចហើយ! លោក!លោក!

អនន្តហាក់រវើយរវាយនឹងសម្លេងម្ចាស់សម្តី ប៉ុន្តែអ្វីៗត្រូវបានវិនាសជាមួយនឹងស្មារតីមិនស្តាប់បញ្ជាឲ្យលង់លក់ទៅ បាត់ចោលម្ចាស់សម្លេងដ៏សែនពិរោះនេះ ព្រមជាមួយពាក្យរអ៊ូក្នុងចិត្តថា៖ «ឆាប់ចប់អ្វីម្លេះ!ឪ្យអាត្ម័រខ្ញុំអើយ ម្តេច​​ ឆាប់រលត់សូន្យឈឹងបែបនេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំឃ្លាតឆ្ងាយពីម្ចាស់សម្លេងលាន់លឺបំពេរពិរោះដូចឋានសួគ៌ាឲ្យវិនាសព្រាត់បាត់ទៅបែបនេះ។

Advertisements
This entry was posted in Short stories. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s